Çin, kırk sekiz saatlik bir süre içinde İran'a yaklaşık on altı büyük uçak uçurdu. Bu, tesadüf değil, stratejik bir sinyal olarak okunmalı; askeri planlama geçmişi olan herkes bunu klasik güç projeksiyonu ve güvence doktrini olarak kabul eder. Devletler, ortak bir çaba hattı boyunca bağlılığı göstermeden böyle gösterilir: görünür lojistik, varlık ve rakibin karar döngüsünü karmaşıklaştıran ima edilen destek. Bu yüzden USS Abraham Lincoln Uçak Gemisi Saldırı Grubu şu anda Orta Doğu'ya doğru yola çıkıyor. Doktrin açısından bakıldığında, bu tür bir hamle kasıtlı olarak tırmanma merdiveni yükseltiyor ve ABD planlayıcılarını sadece İran'ın tepkilerini değil, aynı zamanda yakın rakip olan ikinci ve üçüncü dereceden etkileri de hesaba katmaya zorluyor. Bu gerçeklik, Başkan Trump'ın İran hedeflerini vurmaktan kaçınmasının nedenini açıklıyor; çünkü herhangi bir kinetik eylem artık bölgesel bir acil durumdan çok cepheli bir çatışmaya dönüşme riskini taşıyor. Basitçe söylemek gerekirse, İran bağımsız bir hedef olmaktan çıkar ve Çin çıkarlarına bağlı daha büyük bir sistemin parçası olur ve ciddi bir komutan OPLAN'ı değerlendirirken kuvvet duruşu, ittifak sinyalleri ve caydırıcılık dinamiklerini görmezden gelmez. Çin bunu açıkça anlıyor, bu yüzden bu hamleler önemlidir: Amerikan hareket özgürlüğünü kasıtlı olarak kısıtlıyor, doğrudan müdahale etmelerine gerek kalmadan. Böylece İran sorunu daha da karmaşık hale geliyor.

İran'ın durakalan devrimiyle ilgili tartışmalarda sıklıkla gözden kaçan şey, kitlesel protestoların tek başına rejim çöküşüne dönüşmediği, gerilla güçlerinin seferber olması için operasyonel koşullar oluşturabilecek işlevsel bir yeraltı ve yardımcı birimi olmadan. UW açısından bakıldığında, popüler direniş sadece yüzey katmanıdır; Enerji, ulaşım, iletişim, iç güvenlik ve lojistik gibi kilit altyapıya erişim, yerleştirme ve etki sağlayabilen sağlam gizli ağlar olmadan momentum kaçınılmaz olarak durgunlaşır. Protestolar meşruiyet aşınmasına işaret edebilir, ancak rejim kontrolünü inkar etmezler. Etkili bir yardımcı ve yeraltı birimi, hareket özgürlüğünü, sürdürülebilirliğini, istihbarat toplamanı ve seçici engellemeyi sağlar; böylece bir gerilla kuvvetinin sembolik eylemin ötesinde faaliyet göstermesi için koşullar yaratılır. Şimdiye kadar, rejimin bu ağları nüfuz etme, bölümlere ayırma ve önleyici şekilde dağıtma başarısı, protesto hareketlerinin örgütlü direnişe dönüşmesini engelledi. Bu yüzden, yaygın huzursuzluklara rağmen önemli bir ilerleme göremedik. Sistem içinde korunan düğümler olmadan rejim kontrolünü belirleyici noktalarda kırmak gerekirse, gösteriler kendini tüketir, güvenlik güçleri tutarlı kalır ve başarılı bir devrime geçiş için geçerli bir isyancı aşaması için gereken eşik asla aşılmaz. Dün gece bu isyanın bu yönlerinin alanda ne kadar önemli olduğunu ve kökleşmiş bir rejimin devirilmesinin karmaşıklıklarının çoğu insan tarafından yanlış anlaşıldığını konuştuk, ancak bunun çok daha ayrıntılı şekilde tartışılması gereken bir konu gibi görünüyor. Bunu parçalamak için bir makale üzerinde çalışıyorum.

Şimdiye kadar gördüğüm en iyisi. İyi iş.