China heeft nu ongeveer zestien grote vliegtuigen naar Iran gevlogen in een tijdsbestek van acht en veertig uur. Dit moet worden gezien als een strategisch signaal, geen toeval, en iedereen met een achtergrond in militaire planning herkent dit als klassieke machtsprojectie en waarborgingsleer in actie. Dit is hoe staten hun toewijding langs een gedeelde inspanning demonstreren zonder een schot te lossen: zichtbare logistiek, aanwezigheid en impliciete steun die de besluitvorming van een tegenstander compliceren. Dit is ook waarom de USS Abraham Lincoln Carrier Strike Group onderweg is naar het Midden-Oosten terwijl we spreken. Vanuit doctrinaire oogpunt verhoogt dit soort beweging opzettelijk de escalatieladder, waardoor Amerikaanse planners niet alleen rekening moeten houden met Iraanse reacties, maar ook met tweede en derde orde effecten die een bijna gelijke concurrent betreffen. Die realiteit verklaart waarschijnlijk waarom president Trump heeft vermeden om Iraanse doelen te raken, omdat elke kinetische actie nu het risico met zich meebrengt om het probleem van een regionale noodsituatie te laten overgaan in een multi-theater confrontatie. In eenvoudige termen stopt Iran met een op zichzelf staand doel te zijn en wordt het onderdeel van een groter systeem dat verbonden is met Chinese belangen, en geen serieuze commandant negeert de strijdkracht, alliantie-signalen en afschrikkingsdynamiek bij het afwegen van een OPLAN. China begrijpt dit duidelijk, wat precies is waarom deze bewegingen belangrijk zijn: ze beperken opzettelijk de Amerikaanse vrijheid van handelen, zonder ooit direct te hoeven ingrijpen. Zo wordt het Iran-probleem nog complexer.

Wat vaak wordt gemist in discussies over de stilgevallen revolutie in Iran, is dat massale protesten alleen niet leiden tot de ineenstorting van het regime zonder een functionerende ondergrondse en aanvullende structuren die operationele voorwaarden kunnen scheppen voor de guerrillakrachten om te mobiliseren. Vanuit een UW-perspectief is populaire weerstand slechts de oppervlakte; zonder robuuste clandestiene netwerken die in staat zijn tot toegang, plaatsing en invloed binnen de belangrijkste infrastructuur—energie, transport, communicatie, interne veiligheid en logistiek—zal de momentum onvermijdelijk afvlakken. Protesten kunnen een erosie van legitimiteit signaleren, maar ze ontkennen de controle van het regime niet. Een effectieve aanvulling en ondergrondse structuur maakt vrijheid van beweging, ondersteuning, inlichtingenverzameling en selectieve verstoring mogelijk, waardoor de voorwaarden worden gecreëerd voor een guerrillakracht om verder te opereren dan symbolische actie. Tot nu toe heeft het succes van het regime bij het doordringen, compartimenteren en preventief ontmantelen van deze netwerken voorkomen dat protestbewegingen overgaan in georganiseerde weerstand. Dat is waarom we geen significante vooruitgang hebben gezien ondanks de aanwezigheid van wijdverspreide onrust. Zonder beschermde knooppunten binnen het systeem om de controle van het regime op beslissende punten te breken, raken demonstraties uitgeput, blijven de veiligheidsdiensten coherent, en wordt de drempel die nodig is voor een levensvatbare opstand om over te gaan naar een succesvolle revolutie nooit overschreden. We hebben het er gisteravond over gehad hoe belangrijk deze aspecten van een opstand zijn in de ruimte en hoe de complexiteit die gepaard gaat met het omverwerpen van een verankerd regime enorm is en door de meeste mensen verkeerd begrepen wordt, maar het lijkt iets dat veel gedetailleerder besproken zou moeten worden. Ik werk aan een artikel om het uit te leggen.

De beste die ik tot nu toe heb gezien. Mooi werk.