Çin, kırk sekiz saatlik bir süre içinde İran'a yaklaşık on altı büyük uçak uçurdu. Bu, tesadüf değil, stratejik bir sinyal olarak okunmalı; askeri planlama geçmişi olan herkes bunu klasik güç projeksiyonu ve güvence doktrini olarak kabul eder. Devletler, ortak bir çaba hattı boyunca bağlılığı göstermeden böyle gösterilir: görünür lojistik, varlık ve rakibin karar döngüsünü karmaşıklaştıran ima edilen destek. Bu yüzden USS Abraham Lincoln Uçak Gemisi Saldırı Grubu şu anda Orta Doğu'ya doğru yola çıkıyor. Doktrin açısından bakıldığında, bu tür bir hamle kasıtlı olarak tırmanma merdiveni yükseltiyor ve ABD planlayıcılarını sadece İran'ın tepkilerini değil, aynı zamanda yakın rakip olan ikinci ve üçüncü dereceden etkileri de hesaba katmaya zorluyor. Bu gerçeklik, Başkan Trump'ın İran hedeflerini vurmaktan kaçınmasının nedenini açıklıyor; çünkü herhangi bir kinetik eylem artık bölgesel bir acil durumdan çok cepheli bir çatışmaya dönüşme riskini taşıyor. Basitçe söylemek gerekirse, İran bağımsız bir hedef olmaktan çıkar ve Çin çıkarlarına bağlı daha büyük bir sistemin parçası olur ve ciddi bir komutan OPLAN'ı değerlendirirken kuvvet duruşu, ittifak sinyalleri ve caydırıcılık dinamiklerini görmezden gelmez. Çin bunu açıkça anlıyor, bu yüzden bu hamleler önemlidir: Amerikan hareket özgürlüğünü kasıtlı olarak kısıtlıyor, doğrudan müdahale etmelerine gerek kalmadan. Böylece İran sorunu daha da karmaşık hale geliyor.