Chiny wysłały teraz około szesnastu dużych samolotów do Iranu w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Należy to odczytywać jako strategiczny sygnał, a nie przypadek, a każdy, kto ma doświadczenie w planowaniu wojskowym, rozpoznaje to jako klasyczną projekcję siły i doktrynę zapewnienia. W ten sposób państwa demonstrują zaangażowanie wzdłuż wspólnej linii działań bez oddawania strzału: widoczna logistyka, obecność i domniemane wsparcie, które komplikują cykl decyzyjny przeciwnika. Dlatego grupa uderzeniowa lotniskowca USS Abraham Lincoln jest w drodze na Bliski Wschód w chwili, gdy to mówimy. Z doktrynalnego punktu widzenia, taki ruch celowo podnosi poziom eskalacji, zmuszając amerykańskich planistów do uwzględnienia nie tylko odpowiedzi Iranu, ale także drugorzędnych i trzeciorzędnych skutków związanych z konkurentem o zbliżonej sile. Ta rzeczywistość prawdopodobnie wyjaśnia, dlaczego prezydent Trump unikał atakowania irańskich celów, ponieważ jakiekolwiek działanie kinetyczne teraz ryzykuje przekształcenie problemu z regionalnej kontyngencji w wieloteatrową konfrontację. Mówiąc prosto, Iran przestaje być samodzielnym celem i staje się częścią większego systemu związanego z interesami Chin, a żaden poważny dowódca nie ignoruje postawy sił, sygnalizacji sojuszy i dynamiki odstraszania przy rozważaniu OPLAN. Chiny oczywiście to rozumieją, co jest dokładnie powodem, dla którego te ruchy mają znaczenie: ograniczają amerykańską swobodę działania z zamiarem, nie angażując się bezpośrednio. W ten sposób problem Iranu staje się jeszcze bardziej złożony.

Często pomija się w dyskusjach na temat zablokowanej rewolucji w Iranie, że masowe protesty same w sobie nie prowadzą do upadku reżimu bez funkcjonującego podziemia i wsparcia, które mogą ustawić warunki operacyjne dla mobilizacji sił partyzanckich. Z perspektywy UW, popularny opór to tylko powierzchowna warstwa; bez solidnych sieci konspiracyjnych zdolnych do dostępu, umiejscowienia i wpływu wewnątrz kluczowej infrastruktury—energetyki, transportu, komunikacji, bezpieczeństwa wewnętrznego i logistyki—momentum nieuchronnie osiąga plateau. Protesty mogą sygnalizować erozję legitymacji, ale nie negują kontroli reżimu. Skuteczne wsparcie i podziemie umożliwiają swobodę ruchu, utrzymanie, zbieranie informacji i selektywne zakłócanie, tworząc warunki dla sił partyzanckich do działania poza symbolicznymi działaniami. Jak dotąd, sukces reżimu w przenikaniu, dzieleniu i prewencyjnym rozkładaniu tych sieci uniemożliwił ruchom protestacyjnym przejście w zorganizowany opór. Dlatego nie widzieliśmy znaczącego postępu pomimo obecności powszechnego niepokoju. Bez chronionych węzłów wewnątrz systemu, które mogłyby złamać kontrolę reżimu w decydujących punktach, demonstracje wyczerpują się, siły bezpieczeństwa pozostają spójne, a próg wymagany do przejścia do fazy insurgencyjnej, która mogłaby prowadzić do udanej rewolucji, nigdy nie jest przekraczany. Rozmawialiśmy o tym, jak ważne są te aspekty insurgencji w przestrzeni zeszłej nocy i jak złożoność związana z obaleniem zakorzenionego reżimu jest ogromna i niedoceniana przez większość ludzi, ale wydaje się, że to coś, co powinno być omawiane w znacznie większych szczegółach. Pracuję nad artykułem, aby to rozłożyć na czynniki pierwsze.

Najlepszy, jaki do tej pory widziałem. Świetna robota.