Het is opmerkelijk en deprimerend om te beseffen hoe weinig mensen echt polycentrisch / klassiek liberaal zijn. Vooral onder hoogopgeleide elites. Ze kunnen zich emotioneel aansluiten, maar het kost niet veel voordat ze uiteindelijk verlangen naar het verbieden/beperken van dingen die hen niet raken, gerechtvaardigd op basis van een willekeurig hoger principe of een dubbele standaard. Zodra de rollen omdraaien en zij aan de macht zijn, zullen ze hetzelfde gedrag vertonen als degenen die zij in de fout vonden. Identiteitspolitiek is slecht totdat jouw identiteit wint. Politieke ideologie-gebaseerde discriminatie is slecht totdat die van jou macht heeft. Vrije meningsuiting is goed totdat het wordt uitgeoefend door de buitenstaanders. Academische fraude is slecht, tenzij het handig is en een beetje pleit voor het ding dat ik leuk vind. Handel is goed, tenzij mensen dingen verhandelen die ik niet leuk vind. Illiberalen zijn ook veel luider: de persoon die denkt "ik vind dit onaangenaam, maar het is niet mijn zaak om te verbieden" schrijft geen opinieartikelen, bouwt geen bewegingen op, wordt niet versterkt. Principiële tolerantie is van nature stil, en ik vraag me af wat er zou moeten veranderen voor institutionele en sociale beloningen voor principiële consistentie en normen die de vrijheid maximaliseren sterker te worden. Het is ook grappig hoe voor sommige mensen democratie gewoon betekent dat de meerderheid beslist. Ze wijzen naar een grote groep die iets wil doen en dat is voldoende om 'democratisch' te zijn. Absurd en vreselijk systeem als een soort collectief elke diversiteit, dissent en verschil kan verpletteren gewoon omdat ze toevallig talrijk zijn. De tirannie van de meerderheid zou je nog steeds moeten afschrikken, en je politieke principes zouden niet moeten omdraaien zodra het handig is.