Bence hayatta en önemli şey, her durumda en iyi imanla çaba gösterdiğini hissetmek için ne yapmanız veya söylemeniz gerektiğini bulmaktır. Mesela bir arkadaşınızla çatışma içindeyseniz—zeytin dalı uzatmak için elinizden gelenin en iyisini yaptığınızı ve gerisinin onlara kaldığını hissetmek için ne yapmanız/söylemeniz gerekiyor? Ya da erkek arkadaşın duygularını inciten bir şey yaptı—yaşadıklarını dürüst ama hâlâ onarmaya açık hissetmek için ne yapman ya da söylemen gerekiyor? En çok karşı tarafın gizli bir gerilimi kabul etmesini beklerken kendimi kırgınlık hissettiğimi fark ettim. Belki de bunu gündeme getirmek bana garip geliyor ya da ikimiz için de açık geliyor, bu yüzden bir şey yapmak ya da söylemek yerine sessizce giderek daha fazla sinirleniyorum. Zamanla, benim için çok daha sağlıklı bir yaklaşımın sadece bir şeyi söylemek ve ne olacağını görmek olduğunu keşfettim. Her zaman düzelmez, ama *neredeyse her zaman daha fazla bilgi elde edilir.* Hikaye ilerler. Bunun aksiyon odaklı bir versiyonu "hoşlandığınıza çıkmak teklif etmek" gibi bir şey olabilir. Birçok insan böyle şeyleri yapmayı kesinlikle reddediyor çünkü "ilgilenseler bunu açıkça belirtirlerdi, neden sorayım ki?" diyorlar. Bu doğru olabilir ama bunu yapmanın amacı *senin için*—eğer hoşlandığın kişi sana hoşlanmadığını söylüyorsa, artık devam etmekte özgürsün. Bu yüzden diyorum ki, *kendinin* en iyi niyetinizin ne olduğunu anlamanız önemli—ilerlemek için gerçekten ne yapman veya söylemen gerekiyor? Elbette, durum ne kadar karmaşık olursa bu durum daha da zorlaşıyor. Örneğin, tatmin edici bulmadığınız bir romantik ilişki olabilir. "En iyi niyetli çaba"nın aslında nasıl göründüğünü anlamak çok zor olabilir, çünkü teoride diğer kişi ilişkide kalmak istediği sürece sonsuza kadar denemeye devam edebilirsiniz. Bu yüzden ilişkinin neyin kötü olduğunu, katlanılabilir olanı ve *ne kadar ve ne kadar zorla* denemeye istekli olduğunuzu gerçekten kendi anlayışınızı geliştirmeniz gerekiyor. Demek istediğimin özü, diğer kişinin yaptıklarını/yapmadıklarını ve söylediklerini/söylemediklerini sorumluluğu çok kolay yüklemek. Ama giderek daha çok anlıyorum ki bu aslında kendini tanımadan kaçma bir girişim—başkasını suçlamak yerine, durumu iyi hissetmek için *ne* yapman gerektiğini netleştirmelisin. Kolay değil, ama kırgınlıktan kurtulmanın tek yolu bu.