🚨 Onderzoek toont aan dat herhaald klagen je hersenen fysiek opnieuw bedrukt om stress en negativiteit te prioriteren. De manier waarop we spreken over onze dagelijkse uitdagingen doet meer dan alleen frustratie ventileren; het verandert fysiek de architectuur van de hersenen. Wanneer we ons bezighouden met chronisch klagen, activeren we herhaaldelijk neurale netwerken die verantwoordelijk zijn voor het detecteren van bedreigingen en het verwerken van stress. Door het biologische proces van neuroplasticiteit worden deze circuits sterker en efficiënter elke keer dat ze worden gebruikt. In wezen leert de hersenen om beter in staat te zijn om dingen te vinden om ongelukkig over te zijn, waardoor een tijdelijke stemming verandert in een permanente biologische aanleg voor negativiteit en angst-gebaseerd denken. Naarmate deze negatieve paden de standaardinstelling van de hersenen worden, ervaren individuen vaak een meetbare toename in de basis stressniveaus en emotionele volatiliteit. Deze verhoogde gevoeligheid betekent dat zelfs kleine ongemakken een intense stressreactie kunnen triggeren omdat de hersenen zijn geconditioneerd om de wereld door een lens van bedreiging te interpreteren. Bevindingen besproken door de Stanford University School of Medicine benadrukken dat hoewel dit mechanisme krachtig is, het begrijpen van de wetenschap van affectieve neurowetenschap de eerste stap is in het bewust omleiden van die paden naar meer veerkrachtige emotionele patronen. Bron: Stanford University School of Medicine. (2023). Neurale Plasticiteit en de Impact van Negatieve Denkpatronen op Emotionele Regulatie. Stanford Medicine Nieuws.