Een kamer vol geïnfecteerde patiënten slaagde er niet in om de griep op anderen in de kamer over te dragen, in een nieuwe studie. 🤯 In een studie die klinkt als het begin van een pandemische thriller, plaatsten onderzoekers van de Universiteit van Maryland griep-geïnfecteerde studenten in een afgesloten hotelkamer met gezonde vrijwilligers. Ondanks uren van gedeelde lucht en nauw contact zonder maskers, heeft geen enkele gezonde deelnemer het virus opgelopen. De resultaten, gepubliceerd in PLOS Pathogens, dagen lang gekoesterde aannames uit over hoe gemakkelijk de griep zich verspreidt in binnenruimtes. Terwijl de geïnfecteerde donoren hoge virale ladingen in hun neusholtes hadden, suggereert het gebrek aan transmissie dat eenvoudige nabijheid misschien niet de belangrijkste risicofactor is die we ooit geloofden. De sleutel tot deze onverwachte uitkomst ligt in drie factoren: luchtstroom, hoesten en de leeftijd van de deelnemers. Omdat de geïnfecteerde studenten zelden hoestten, werd er aanzienlijk minder virus in de lucht verspreid. Ondertussen verdunste constante luchtcirculatie van verwarmers en ontvochtigers de resterende virale deeltjes, waardoor ze niet in infectieuze concentraties konden komen. Deze bevindingen benadrukken dat het verbeteren van de luchtkwaliteit binnenshuis door ventilatie en draagbare luchtzuiveraars net zo belangrijk kan zijn als fysieke afstand. Voor degenen in risicovolle omgevingen versterkt de studie dat, hoewel luchtkwaliteit een krachtige bescherming biedt, een N95-masker de gouden standaard blijft wanneer er hoesten aanwezig is. Bron: Universiteit van Maryland. (2026). Evaluating modes of influenza transmission (EMIT-2): Insights from lack of transmission in a controlled transmission trial with naturally infected donors. PLOS Pathogens.

🚨 Onderzoek toont aan dat herhaald klagen je hersenen fysiek opnieuw bedrukt om stress en negativiteit te prioriteren. De manier waarop we spreken over onze dagelijkse uitdagingen doet meer dan alleen frustratie ventileren; het verandert fysiek de architectuur van de hersenen. Wanneer we ons bezighouden met chronisch klagen, activeren we herhaaldelijk neurale netwerken die verantwoordelijk zijn voor het detecteren van bedreigingen en het verwerken van stress. Door het biologische proces van neuroplasticiteit worden deze circuits sterker en efficiënter elke keer dat ze worden gebruikt. In wezen leert de hersenen om beter in staat te zijn om dingen te vinden om ongelukkig over te zijn, waardoor een tijdelijke stemming verandert in een permanente biologische aanleg voor negativiteit en angst-gebaseerd denken. Naarmate deze negatieve paden de standaardinstelling van de hersenen worden, ervaren individuen vaak een meetbare toename in de basis stressniveaus en emotionele volatiliteit. Deze verhoogde gevoeligheid betekent dat zelfs kleine ongemakken een intense stressreactie kunnen triggeren omdat de hersenen zijn geconditioneerd om de wereld door een lens van bedreiging te interpreteren. Bevindingen besproken door de Stanford University School of Medicine benadrukken dat hoewel dit mechanisme krachtig is, het begrijpen van de wetenschap van affectieve neurowetenschap de eerste stap is in het bewust omleiden van die paden naar meer veerkrachtige emotionele patronen. Bron: Stanford University School of Medicine. (2023). Neurale Plasticiteit en de Impact van Negatieve Denkpatronen op Emotionele Regulatie. Stanford Medicine Nieuws.

⚡Wetenschappers hebben met succes elektriciteit door de lucht getransporteerd met behulp van ultrasone geluidsgolven en laserstralen. Finland positioneert zich aan de voorhoede van een draadloze energie-revolutie, met onderzoekers van de Universiteit van Helsinki en de Universiteit van Oulu die methoden ontwikkelen om elektriciteit zonder fysieke kabels te verplaatsen. Een van de meest opvallende ontwikkelingen betreft het gebruik van ultrasone geluidsgolven met hoge intensiteit om onzichtbare paden door de lucht te creëren, waardoor elektrische vonken effectief langs een gecontroleerde route worden geleid. Hoewel het momenteel in de experimentele fase is, zou deze 'akoestische draad'-technologie uiteindelijk contactloze elektrische verbindingen en slimme interfaces kunnen mogelijk maken die volledig zonder stekkers of traditionele bedrading functioneren. Naast geluidsgestuurde energie maakt de Finse innovatie ook gebruik van licht en radiofrequenties om complexe energie-uitdagingen op te lossen. De particuliere sector ontwikkelt 'power-by-light'-systemen die krachtige lasers gebruiken om elektriciteit naar afgelegen ontvangers te verzenden, wat cruciale galvanische isolatie biedt voor gevaarlijke omgevingen zoals kerncentrales en hoogspanningsstations. Tegelijkertijd zetten vooruitgangen in radiofrequentie-oogsten omgevingsgolven om in 'Wi-Fi voor energie', wat mogelijk de behoefte aan miljoenen wegwerpbatterijen in low-power IoT-sensoren kan elimineren. Samen signaleren deze technologieën een verschuiving naar een flexibeler, kabelvrij infrastructuur voor de wereldwijde industrie. Bron: Universiteit van Helsinki. Draadloze Elektriciteitstransmissie: Doorbraken in Akoestische en Laser-gebaseerde Energie. Nieuws van de Universiteit van Helsinki.