John Ekdahl benim en iyi arkadaşımdı. Bugün, 47 yaşında kanserden hayatını kaybetti. Bazılarınızın John'u tanıdığını ve sevdiğini biliyorum, bu yüzden hepinize bildirmek istedim. Ailesi için bir GoFundMe kurdum, bu tweet'te bağlantılı. John ile yaklaşık 13 yıl önce Twitter'da "tanıştık" ve birkaç yıl sonra 2014 NRA Kongresi'nde Indianapolis'te şahsen tanıştık. Kısa sürede birçok benzer ilgi alanımız olduğunu fark ettik—teknoloji, lunaparklar, beyzbol (ikimiz de Yankees taraftarıydık)—ve kısa sürede her şey ve hiçbir şey hakkında mesajlaşmaya başladık. 2015'te kitabımı yayımladığımda, tanıtım turumun ilk durağı John'un yaşadığı Jacksonville oldu. Hangi otelde kalmam gerektiğini sordum, o da onun ve ailesinin yanında kalmam gerektiğini söyledi. Ben de yaptım. O andan itibaren, o ve eşi (ve iki çocukları—onlardan biri yeni doğmuştu) benim en yakın arkadaşlarım oldular. 2017'de eşimle Florida'ya taşınmaya karar verdiğimizde, John bana Jacksonville hakkında propaganda yağdırdı ve birkaç gün kalmamızı davet etti, böylece kendisi ve eşi bize etrafı gezdirebilsinler. Ikna edildik. John da böyleydi. Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındıktan sonraki ilk birkaç yıl NFL'ye ilgi duymuyordum. 2016'da bu değişmeye başladı, bu yüzden John beni Jaguars taraftarı yapmak için uzaktan bir kampanya başlattı. "Jaguars başladı," diye bir pazar günü hiçbir şeye uygun mesaj atırdı, Connecticut'tan oyunu alma şansımın neredeyse sıfır olduğunu biliyordu. Bu çabanın bir parçası olarak, haftalık AFC South güncellemeleri, Blake Bortles hakkında bir dizi mem ve hain kabare gösterisi Tennessee Titans'a giriş aldım. John beni Colts'a karşı bir maçı izlemeye davet etti—Jaguars maçı 30-10 kazandı. İlk gerçek sezonumda Jaguars AFC Şampiyonluk maçına çıktı ve ilk Super Bowl'a birkaç dakika kalmıştı. Florida'ya taşındıktan sonra, John ile birlikte sezonluk biletler aldık ve onları sonuna kadar sakladık. Jaguars'ın bu sezon Super Bowl'a çıkmasını içtenlikle umuyordum—ki bu sezon John'un son sezonu olacaktı. Pandemi sırasında John ile birlikte bir iş kurduk ve beklentilerimize göre bir süre oldukça iyi performans gösterdi. Her zamanki gibi, çoğu fikirimiz işe yaramadı ama bu önemli değildi. Barda onlarla buluşmak çok eğlendi, "sadece bir içki daha" ekleyerek bir açıyı kaçırmadığımızdan veya giderek yıpranmış bir peçetenin arkasına önemli bir şey yazmayı unutmadığımızdan emin olmak için eğlendik. 41 yaşındayım ve eşim hariç, John'dan daha kolay konuşulan biriyle hiç tanışmadım. Öğle yemeğine gidersek, saatlerce spor, hız trenleri, çocuklarımız, yeni iPhone ve Disney'in 1999'da Epcot'ta yaptığı affedilmez değişiklikler hakkında sohbet ederdik. Bunu çok özleyeceğim. Konuşmadığımız bir şey vardı: Teşhisinden beri John ve ben hiç birbirimize onun durumunun ne kadar ciddi olduğunu ya da her şey eşit olursa zamanından önce bunun gerekeceğini hiç kabul etmedik. Başından beri, John'un sessizce beni her şeyin normalmiş gibi davranabileceği kişi olarak seçtiği ve bu rolü sonuna kadar yerine getirdiğim anlaşılıyordu. Her şey açıkça kötü olduğunda bile planlar yapardık—ailelerimiz ve arkadaşlarımızla New Hampshire'a bir gezi yapmak; Epic Universe'deki yeni hız trenine binmek; 2028'de yeni Jaguars Stadyumu'nda açılış gününe gitmek; ve daha fazlası. Onu en son gördüğümde, son 11 yıldır onunla sohbet ettiğimde söylediğim her şeyi söyledim: "Birazdan konuşuruz."

Covid, BLM ve Joe Biden'ın bunamasını örtbas etmekten geçtikten sonra, bu konuda Peggy Noonan ile aynı fikirde olmamak zorunda kalacağım.

"Jeeves," dedim, "sen . . . düşünceli." "Küçük bir endişem olduğunu itiraf ediyorum, efendim." Jeeves'ten bu, İngiltere Bankası'nın poundun istikrarı konusunda "hafif bir endişe" duymaya benziyor. Oturmanızı sağlar. "Endişen mi, Jeeves?" "Endişe, efendim. Bu sabah Lady Flashcome ile karşılaştım, bana geçen gece Dronlarda Viscount Clavicular'ın şaka yaptığını ve bir grup Foid'in gelip Kortizol seviyesini yükselttiğini söyledi." "Eh, bağlandım!" Dedim ve başımı sallayarak söyledim. "Demek mesele bu mu? Çok ilginç." Durakladım. "Jeeves?" "Evet, efendim." "İtiraf etmeliyim ki tam olarak anlamadım." "Anlaşılır efendim. Anladığım kadarıyla temel soru, moidleri görmezden gelerek moidleri aldırıp moidleri yapmak, kulüpte SMV chadfishing yapmaktan daha faydalı mı?" "Tekrar gel, Jeeves," dedim, çünkü kelimeleri çıkarken yakalamış olsam da, anlamı açık denize doğru koşan yağlı yılan balığı gibi gözden kaçmıştı. "Açık bir şekilde, efendim, konuşmacı sosyal bir ortamda, kadınları tamamen görmezden gelmenin ve diğer erkekleri küçümseyip diğer erkekleri etkilemeye ya da kaba davranışlarla etkilemeye çalışmanın daha avantajlı olup olmadığını soruyor; özellikle de üstün fiziksel çekicilik ve sosyal değer ima eden sahte bir kimlik sunarak kadınları çekmeye çalışmaktansa." Baktım. "Başka bir deyişle," diye devam etti Jeeves, "sosyal statü elde etmek için iki strateji arasında bir karşılaştırma: biri rakipleri aşağılamak ve erkek hiyerarşisini geliştirmek, diğeri ise potansiyel romantik partnerleri kendi çekiciliğini yanlış yansıtarak kandırmaya dayanıyor." Nazikçe öksürdü. "Hiçbir yaklaşım genellikle samimi insan ilişkilerinin gelişimine yardımcı olarak görülmez."