Het probleem is niet het gebrek aan "rechtse kunst", maar de infrastructuur van ontvangst om kunst, media, cultuur en samenleving vanuit die lens te interpreteren en een generatieve discussie te creëren die daar weer op terugvoedt en het documenteert; zonder welke onze hedendaagse avant-garde onopgemerkt en ongehoord blijft.

De vraag is niet "wat is rechtse kunst"? Elke authentieke kunst vandaag de dag moet "rechtse" zijn, voor zover de rechter nu gedefinieerd is als een afwijzing van de linkerzijde, en de linkerzijde gedefinieerd is als de geïnstitutionaliseerde ideologie die gedeeld wordt door media en academici; waarvan de avant-garde per definitie buiten moet bestaan, en voor zover de institutionele kunst al zijn kracht en relevantie heeft verloren, is kunst te vinden in de avant-garde, dan is de vraag alleen: kan een avant-garde bestaan zonder een discours om het te ontvangen? Niet waarneembaar behalve door zijn directe deelnemers— de verloren generatie van kritiek, samengevoegd in een schaamteloze PR-tak van het galerijensysteem, is verantwoordelijk voor de verloren generatie van kunst.