Helen Andrews sert bir uyarı veriyor: Kadın iş gücüne kitlesel giriş, aynı anda iki potansiyel uygarlığı sona erdirecek krizi tetikliyor. Birincisi: Kurumların "büyük kadınsılaşması"—doğurma yaşındaki kadınların kariyere yönlendirilmesi—iş yerlerini uzlaşmaya, empatiye ve çatışmalardan kaçınmaya kaydırmış, liyak, tartışma ve işlevi (uyanıklığı bir belirti olarak düşünün) aşındırmıştır. İkincisi: Doğum oranlarının hızla düşmesi, kariyer odaklılığı çocukları geciktiriyor veya engelliyor—önceki hiçbir medeniyet bu deneyi büyük ölçekte yürütmemişti. Bunlar ayrı sorunlar değil—aynı eşi benzeri görülmemiş değişimden kaynaklanıyor. Doğum oranı alarmları dikkat çekiyor, ancak Andrews kurumsal çürümenin göz ardı edilen ikiz tehdit olduğunu savunuyor. Modern toplumun takas vermeleri hakkında derin bir şey mi var—yoksa bu abartı mı? Sizce daha büyük risk nedir: doğurganlığın çökmesi mi yoksa kadınlarlaşmış kurumlar mı?