Helen Andrews geeft een scherpe waarschuwing: De massale instroom van vrouwen op de arbeidsmarkt veroorzaakt twee potentieel beschaving-ondermijnende crises tegelijk. Ten eerste: De "grote feminisering" van instellingen—het kanaliseren van vrouwen van vruchtbare leeftijd naar carrières heeft werkplekken verschoven naar consensus, empathie en conflictvermijding, wat de verdienste, het debat en de functie ondermijnt (denk aan wokeness als een symptoom). Ten tweede: Daalende geboortecijfers, aangezien de focus op carrière het krijgen van kinderen vertraagt of voorkomt—geen enkele eerdere beschaving heeft dit experiment ooit op grote schaal uitgevoerd. Dit zijn geen aparte problemen—ze komen voort uit dezelfde ongekende verschuiving. Alarmerende geboortecijfers krijgen aandacht, maar Andrews betoogt dat de institutionele achteruitgang de over het hoofd geziene tweelingbedreiging is. Heeft ze iets diepgaands ontdekt over de afwegingen in de moderne samenleving—of is dit een overdrijving? Wat zie jij als het grotere risico: instortende vruchtbaarheid of gefeminiseerde instellingen?