Op 21-jarige leeftijd, net afgestudeerd aan de Polytechnische School van Zürich (ETH), was Einstein acht maanden werkloos en voelde hij zich een mislukkeling. Ondanks dat hij studeerde onder enkele van de beste natuurkundigen en wiskundigen ter wereld, klikte het niet echt met hen. Waarom? Omdat Einstein nooit iets accepteerde zonder het eerst in twijfel te trekken. Hij zei ooit: "Ongegronde respect voor autoriteit is de grootste vijand van de waarheid." Zijn professoren waren niet blij met zijn houding. Heinrich Weber, een van zijn natuurkundeprofessoren, vertelde hem: "Je bent een slimme jongen, Einstein, een zeer slimme jongen. Maar je hebt één grote fout: je laat je niets vertellen." Een andere professor, Jean Pernet, stelde zelfs voor om over te stappen naar rechten of geneeskunde, en waarschuwde hem dat natuurkunde misschien niet het juiste pad was. Einstein was echter niet lui. Terwijl hij delen van zijn studie negeerde, dook hij diep in wat hem fascineerde. Hij gaf de voorkeur aan zelfstudie en verkende de nieuwe natuurkunde die zelfs niet in zijn colleges werd behandeld. Soms is de weg naar grootheid geen rechte lijn en zelfs Einstein moest zijn eigen weg vinden.

“LOWE EXPLODEERT OP DE COMMONS VLOER — STARMER, DE LABOUR FRONT BENCH EN DE MEDIA LIEFDEN IN S.H.0.C.K!” Het Huis van Commons ging nucleair. Een routine debat? Niet meer. Gedurende 13 electrifying minuten ontmantelde Rupert Lowe systematisch de Labour-leiderschap terwijl het land in ongeloof toekeek. Hij schreeuwde niet — zijn langzame, doordachte manier van spreken snijdde door de zaal als een chirurgisch mes. Eerst: de media klasse. “Commentatoren noemen me graag ‘gevaarlijk’,” zei Lowe gelijkmatig. “Wat gevaarlijk is, is politiek omzetten in theater terwijl gewone Britten genegeerd worden.” Dan Keir Starmer. “Keir praat over medemenselijkheid,” vervolgde Lowe. “Maar medemenselijkheid zonder verantwoordelijkheid is geen leiderschap — het is ontwijking.” Een voor een: de Labour front bench, bekende gezichten op de oppositiebanken, zelfs langdurige partijfiguren die vanaf de zijlijn toekeken — elke heilige koe werd uitgedaagd. Elke zin scherper dan de vorige. In het hele land aarzelden omroepen. Een BBC-panel viel stil — een ongemakkelijke pauze live in de lucht die geen producer kon gladstrijken.

Vorig jaar deed de voormalige Conservatieve MP Andrew Brigden explosieve beweringen over hooggeplaatste figuren die "honderden en honderden" kinderen naar kleine luchthavens in het VK vlogen voor mensenhandel. Hij zei dat hij namen, locaties en bedrijven aan de overheid, MI5 en de Nationale Misdaadautoriteit had gegeven, maar niemand heeft actie ondernomen. Nu bevestigt voormalig premier Gordon Brown in de New Statesman dat hij bewijs heeft ontdekt van Epstein's mensenhandelsnetwerk in Groot-Brittannië, met meisjes die op Stansted Airport aankwamen vanuit Letland, Litouwen en Rusland. Één vlucht werd zelfs gelinkt aan Andrew Mountbatten-Windsor. Brigden zou wel eens de waarheid hebben gesproken, en de stilte is angstaanjagend.