Interesujące jest to, że gdy podcasty zbliżyły się do telewizji, bardzo agresywnie trzymają się estetyki „wyraźnie widocznych mikrofonów i słuchawek”, co jest dokładnym przeciwieństwem tego, jak programy telewizyjne z rozmowami głów w ten sposób radziły sobie przez dziesięciolecia.

Częścią bycia programem telewizyjnym jest to, że powinieneś stworzyć iluzję, że oglądasz prawdziwe życie, więc urządzenie nagrywające jest ukryte przed wzrokiem. Pomysł podcastu polega na tym, że jest on filmowany przypadkowo, więc "wygląda jak" ustawienie radiowe.

Ja też to robię — nie tylko mam mikrofon w kadrze w moim standardowym ustawieniu, ale zazwyczaj noszę duże słuchawki studyjne Sony, jak w zatłoczonej studiu nagraniowym, chociaż łatwo byłoby zdobyć bardzo subtelny zestaw słuchawkowy lub mikrofon lav.

Kiedy gospodarz telewizyjny Chris Hayes nagrywa podcast [video], potrzebuje ogromnego mikrofonu i słuchawek, aby nagrać i przesłać dźwięk, ale gdy to jest program telewizyjny, ~magia kina~ sprawia, że to się dzieje.