Het is interessant dat, terwijl podcasts samensmelten met televisie, ze zeer agressief vasthouden aan de "zeer zichtbare microfoons en koptelefoons" esthetiek, wat het exacte tegenovergestelde is van hoe praatprogramma's op televisie dit al tientallen jaren hebben aangepakt.

Een deel van het zijn van een televisieprogramma is dat je de illusie moet creëren dat je naar het echte leven kijkt, dus het opnameapparaat is uit het zicht verborgen. De opzet van de podcast is dat deze per ongeluk wordt gefilmd, zodat het "lijkt op" een radio-opstelling.

Ik doe dit ook — ik heb niet alleen mijn microfoon in beeld in mijn standaardopstelling, maar ik draag meestal grote Sony studio monitor hoofdtelefoons zoals je die zou dragen in een drukke opnamestudio, ook al zou het gemakkelijk zijn om een zeer subtiele oortelefoon of een lavalier microfoon te krijgen.

Wanneer televisiepresentator Chris Hayes een [video] podcast opneemt, heeft hij een enorme microfoon en koptelefoon nodig om audio op te nemen en te verzenden, maar wanneer het een tv-show is, zorgt ~cinema magie~ ervoor dat het gebeurt.