Chris Williamson, Cassandra Kompleksi'ni acımasız bir gerçeğiyle tam olarak ortaya koyuyor: Çok erken haklı olmak, yanlış olmaktan daha kötü hissettiriyor. Fırtınayı görüyorsunuz, herkesi uyarıyorsunuz—ve alay ediliyor, görmezden geliniyorsunuz, alarmçı, yabancı düşmanı, kopuk ya da deli olarak damgalanıyorsunuz. Yunan miti: Kassandra'ya Apollon tarafından mükemmel kehanet verildi, sonra kimsenin ona inanmaması için lanetlendi. Troy'un düşüşünü öngördü. Kimse dinlemedi. Şehir yandı. Gerçek tarih bunu yankılıyor: - Rachel Carson, Silent Spring (1962) filminde pestisitler konusunda uyardı. Kimya endüstrisi onu histerik olarak karalamıştı. On yıllar sonra DDT yasaklandı ve modern çevre hareketi doğdu. - Ignaz Semmelweis, 1840'larda doktorlardan hamrabat ateşini durdurmak için ellerini yıkamaları için yalvardı. Meslektaşları güldü. Bir akıl hastanesinde öldü. Mikrop teorisi onu 20 yıl sonra haklı çıkardı. - Kopernik, heliosentrizmin yayımlanmasını onlarca yıl erteledi, tepkiden kaçınmak için sadece ölüm döşeğinde yayımladı. Galileo bir yüzyıl sonra aynı gerçeği haykırdı—Engizisyon tarafından yargılandı, geri çekilmek zorunda kaldı ve ömür boyu ev hapsinde yaşadı. Haklı olmak yeterli değil. Erken olmak seni mahvedebilir. Dünya peygamberleri felaket gelene kadar cezalandırıyor—sonra aniden vizyoner oluyorlar. Hayatınızdaki (ya da bugünün manşetlerindeki) artık çok erken haklı olduğunu fark ettiğiniz Cassandra kim?