Er was eens een man die zijn hele leven snel rende. Hij rende voorbij zijn kinderen en zijn vrouw en zijn maaltijden en zijn ochtenden. Hij was iets aan het bouwen. Hij wist niet wat. Op een dag trok zijn borst samen en kon hij niet meer rennen. Hij lag in een bed en keek naar het plafond en voor het eerst was hij stil. En in zijn stilheid zag hij alles wat hij voorbij was gerend. En hij weende. Niet omdat hij aan het sterven was, maar omdat hij niet had geleefd.