2016. Ik zit in mijn laatste semester van industrieel ontwerp, werk aan mijn afstudeerscriptie en ik weet niet echt zeker of dit is wat ik wil doen. Dus besluit ik een jaar vrij te nemen en mijn carrière te prototypen op dezelfde manier als ik op school stofzuigers heb geprototyped. Mijn doel is simpel: mezelf blootstellen aan zoveel mogelijk ontwerpdiciplines en kijken wat blijft hangen. Ik begin honderden stageaanvragen over de hele wereld te versturen. 99% van hen blijft onbeantwoord. Uiteindelijk krijg ik één ja — een stage van twee maanden bij Pearlfisher in Londen. Ik heb net genoeg geld om de huur en twee maaltijdcombinaties per dag van Marks & Spencer te dekken. Mijn Engels is oké, maar het Britse accent is… uitdagend. Ik knik veel en hoop op het beste. Ik realiseer me ook dat de studio op Macs werkt, terwijl ik alleen Windows heb gebruikt. De avond voor mijn eerste dag kijk ik YouTube-tutorials over hoe je een MacBook gebruikt. Na die stage verscherpt mijn ambitie. Ik richt mijn zinnen op de heilige graal van ontwerpstages: @ideo. Ze openen maar een paar stageplaatsen, dus ik houd ze nauwlettend in de gaten en solliciteer op allemaal - waarschijnlijk op een irritante manier. Verrassend genoeg, met veel geluk, word ik geaccepteerd voor een stage van zes maanden in de VS. Een insane wending voor een meisje uit een klein stadje in Tsjechië. Wanneer ik arriveer, voelt alles onwerkelijk, alsof ik Wonderland binnenstap. Ik ben omringd door ongelooflijk slimme mensen, en ik zie plotseling overal ontwerp. Industrieel ontwerp, visueel ontwerp, ontwerp onderzoek, business ontwerp, organisatorisch ontwerp. Ik werk aan echte projecten, maar ik doe ook vreemde dingen zoals het bouwen van een logo van boerenkoolbladeren of het maken van sculpturen van fruitmonsters. ...