Canada heeft net zijn 100.000ste burger geëuthanaseerd. Ik had geen idee van de omvang van deze waanzin. Wanneer je heroïsche koloniale Canadese geschiedenissen leest van jongens zoals @FortySacks en @martianwyrdlord, moet je rouwen om een trotse grensbeschaving die zich verveelde en ervoor koos zichzelf te doden.

Ik was vroeger sceptisch over het rechtse idee dat we binnenkort een grote retribalisatie zullen ervaren, waarbij de massa-samenleving terugkeert naar omheinde, hoogvertrouwelijke enclaves. Maar nu geloof ik dat de epidemie van transgeweld deze trend zal afdwingen, omdat er niet veel is wat je kunt doen om je kinderen te beschermen buiten een volledige terugtrekking, en de dingen zullen de komende tien jaar veel, veel erger worden. Vandaag de dag is de typische trans schoolschutter een verwarde, eenzame loser wiens brein is verstoord door een cocktail van sissy hypno, digitale grooming en medicijnen. Veel van de kinderen die deze weg inslaan, realiseren zich te laat dat er geen terugweg is, en volgen het naar de conclusie die we vandaag in de krantenkoppen zien. Degenen onder jullie die geen kinderen hebben, realiseren zich misschien niet hoe veel erger het gaat worden, omdat, in tegenstelling tot de extreem online schutters van vandaag, de meeste kinderen die nog opgroeien hun eigen iPads hadden, zonder *enige* volwassen supervisie of waarborgen, voordat ze 3 werden. Als iemand die kinderen opvoedt, weet ik hoe verleidelijk het is om ze gewoon een tablet te geven om ze een half uur stil te houden zodat ik een werkgesprek kan voeren. Het is alsof je een gratis, inwonende oppas hebt die je urenlang rust geeft. Maar natuurlijk komt dit met een prijs. Vraag het maar aan elke leraar en ze zullen je vertellen dat ze de "iPad-kinderen" van vandaag binnen enkele seconden kunnen herkennen. Ze kunnen zich niet concentreren, ze hebben geen emotionele regulatie, stagnerende socialisatie, en kunnen geen eenvoudige taken zoals hun tanden poetsen uitvoeren zonder de rustgevende gloed van het scherm. Zonder de dopamine-druppel zijn ze nerveus en geneigd tot woedeaanvallen, en ze groeien er niet uit. Voordat ik verder ga, begrijp dat ik geen soort tradlarping luddite ben. Mijn ouders zetten de familie Compaq Presario in mijn slaapkamer voordat ik een tiener was en ik ben sindsdien extreem online. Maar toen waren er tijdslimieten, de deur stond open, en het duurde een volle minuut om de homepage van Playboy te laden. Ik kon maar zoveel problemen veroorzaken. Als je een ouder bent en dit nog steeds leest, ben je in de 99e percentiel van zorgvuldigheid, je erkent de kosten van schermtijd en gebruikt het spaarzaam. Maar de meeste ouders doen dat niet en zijn dat niet. Bovendien heeft Google op de een of andere manier elke openbare school ervan overtuigd dat geen enkel kind de digitale leeftijd zal overleven zonder hun eigen Chromebook. Dus we brengen een generatie groot die, meer dan ooit tevoren, online leeft, hun identiteit online vindt, emotionele verbinding online vindt, ontsnapt in een online wereld die hen verleidt tot zelfvernietiging met mooie leugens, hun breinen koloniseert met destructieve memes en dwanghandelingen, totdat ze volledig vervreemd zijn van de samenleving, hun families en hun eigen lichamen. Vanavond zullen duizenden tiener-burnouts tot de dageraad opblijven, hun dopamine-receptoren verhitten en fluisteren tegen hun beste vriend, Claude of ChatGPT, de enige die hen echt begrijpt. Dat kon ik niet doen op de Compaq Presario. Het is gewoon anders nu, en je hebt het moeilijk als je dit niet kunt herkennen. De kinderen die nu tieners worden, zijn "opgevoed door het scherm" op een veel grondigere manier en vanaf een veel jongere leeftijd, en zijn blootgesteld aan zeer nare, verwarrende dingen toen ze veel te jong waren om ze zelfs maar te begrijpen. Nu worden ze in een spiegelzaal getrokken door bots die zijn getraind op het slechtste advies ter wereld, en door kwaadaardige volwassenen op Discord die zich te goed doen aan het corrumperen van hen. Ze zullen de huidige oogst van een dozijn of meer troon schutters er schattig uit laten zien. Misschien heb je vangrails thuis, maar wil je dat je kind elke dag 12 jaar lang in dezelfde kamer is als het iPad-kind? Het risico om je kind naar een soort school (publiek of privé) te sturen waar je de andere ouders niet goed kent (zoals in een homeschool coöperatie of een andere hechte sociale regeling), zal de komende vijf jaar exponentieel toenemen. We gaan tientallen van deze schutters krijgen, misschien honderden. Je zult ofwel moeten thuisonderwijzen of je kinderen in een omgeving moeten plaatsen die zo grondig is gecontroleerd dat het net zo goed je eigen huis kan zijn. Je kind naar een openbare school sturen met een paar duizend onbekende kinderen zal als nog meer prole-gecodeerd worden gezien dan het nu al is, en iedereen die de middelen heeft om het te vermijden, zal dat doen. Dit is hoe we onze geretribaliseerde samenleving van hechte enclaves krijgen. Want het beste scenario is dat de vriend van je kind op school hen dingen laat zien op hun iPad die je nooit wilde dat ze zagen, of erger, dat ze die dingen uitspelen op je nietsvermoedende kind. Nog erger, je kind wordt een van de ongelukkige slachtoffers van een toenemende frequentie van schoolmassamoorden uitgevoerd door schizofrene transfolx die de eindbestemming van hun zelfbedrog hebben bereikt. Maar dat is zelfs niet het ergste scenario. Zelfs als je alles goed doet binnen de vier muren van je huis, hoe waakzaam je ook bent, is er een kans dat ze de besmetting zelf opvangen, op de een of andere manier, en niet alleen een van de slachtoffers ervan worden, maar een van de vectoren.

de cijfers doorlopen over alles op het spel zetten