We hebben vrijdagavond met enkele burenvrienden gegeten voor de verjaardag van mijn dochter, en de vrouw van het stel, met wie ik normaal gesproken het eens ben, daagde mijn liefde voor de film "Moonstruck" uit, en zei dat ze het had gekeken nadat we erover hadden gesproken en dat ze het gewoon niet bijzonder vond en verrast was dat ik het zo leuk vond. Tijdens een glas wijn moest ik mezelf aansporen om een verdediging op te bouwen, niet alleen voor mijn smaak maar ook voor de film zelf. Maar dit is waarom ik het leuk vind om met mensen te discussiëren, want totdat ze me uitdaagde, had ik niet echt nagedacht over wat ik zo leuk vond aan de film, vooral. Wat ik het meest leuk vind aan de film is hoe het laat zien hoe liefde transformeert. Wanneer we Loretta Castorini voor het eerst ontmoeten, leeft ze een half leven, zich neerzettend bij een ambivalente man waar ze ook ambivalent over is. Ze heeft het opgegeven, zich kleedend als een suffe oude vrouw die is uitgedroogd, door gebrek aan verlangen. Maar dan (maar dan!), ontmoet ze de vervreemde broer van haar verloofde en ondanks de omstandigheden, met name haar wankele verloving, hebben ze een onmiddellijke en krachtige connectie. En in plaats van het gevoel te erkennen maar door te gaan met dit half leven, grijpt ze naar passie, naar romantiek, naar geluk, naar verbinding... naar het leven! Deze twee ongemakkelijke, door de maan betoverde geliefden, die desondanks hebben gevonden wat ze nodig hadden, komen samen en komen beide weer tot leven. En deze film is geen film die tegen toewijding pleit, maar het portretteert de relatie van passie en toewijding. Waarom zou je je aan iemand verbinden waar je niet gepassioneerd over bent? Hoe behoud je passie binnen een toewijding?

De meest tragische eigenschap van de jeugd is dat de jongeren het gevoel hebben dat ze voor altijd jong zullen zijn, niet beseffend dat deze vluchtige jeugd en al zijn gratie en elan een schat aan onschatbare rijkdom vormt. Jong zijn, sterk, goed uitziend, scherpzinnig, behendig en vlot, met je ouders nog in leven en al je vrienden en al je dromen, ook nog levend. Dit was een gouden tijdperk waar we blind voor waren en dat we verkwistten met de meest casual ondankbaarheid.

Een van de grootste kwaliteiten van de vroege tot midden jaren '90 was dat je, temidden van alle pre-Internet armoede aan keuzes, af en toe dingen zoals dit op kabeltelevisie kreeg. Mensen vergeten hoe volledig geïsoleerd je zou zijn, tenzij je in een top-tier metro met een voldoende dichtheid aan creatieve mensen was. Wil je een ongebruikelijke film? Pech gehad. Wil je een specifiek boek? Ik hoop dat het beschikbaar is bij Walden Books. Lees je over een album in Melody Maker? Wees voorbereid om door kratten met platen te zoeken. Ik herinner me dat ik met dit artistieke meisje op school sprak wiens vader een goed verbonden kunstenaar was en gewoon films opschreef in een notitieboekje die ze aanbeval of waarvan ze wist. Ik zou ze later zoeken en misschien pas jaren later iets vinden tijdens een bezoek aan een plek zoals Kim's Video in NYC terwijl ik vrienden bezocht. Nu is alles beschikbaar voor iedereen, maar kunst is op een echte manier minder belangrijk geworden.